Mevsimlerin geçiş dönemlerinde tüm yaratılmışta ufak ufak başlayan kıpırtılarla belli eder kendini değişim vakitleri… Her geçiş bir silkelenme… Her geçiş bir tazelenme… Hafiften hafiften gelen bu kıpırtılar tatlı tatlı bir yorgunluğu da beraberinde getirir.

Çocukluğumuzda sokak oyunlarıyla gönlümüzü eğlendirirken olur da yağmur yağarsa bir tarafımız heyecanla coşar, bir tarafımız hüzünlenirdi. Çünkü yağmur demek evlere dönmek demekti.

“Barış” ve “mutluluk”, tarihin her döneminde olduğu gibi, bugün de in­sanlığın peşinde koştuğu en önemli hedeflerdendir. Bununla beraber, insanlığın gerçek barış ve mutluluğa çoğu zaman ulaşamadığı da bir gerçektir.

El- Hayy, her yönüyle tam bir hayata sahip olan demektir. İşitme, görme, güçlü ve irade sahibi olmanın yanında, diğer zati sıfatlara da sahip olan ve eksiksiz bir hayatın bütün manalarını kendinde toplayandır.

İnsanoğlu hayatta en yüksek değerin ne olduğunu daimi olarak soragelmiştir. Düşünce tarihine baktığımızda genellikle tüm filozofların insan için en yüce değer ve en son gayenin mutluluk olduğunu ifade ettiklerini görürüz. Fakat mutluluğun ne olduğu filozoflar arasında tartışılmış, ortak bir görüş or­taya konmamıştır.

İnsan, doğası gereği dış dünyada olup biten ısı ve ışık değişiklikleri gibi etkenlerden etkilenir. Bu etkinin şiddeti; yaşam tarzı, inanç sistemi, karakter yapısı gibi kişisel farklılıklara bağlı olarak değişir.